Kwietniowo jesteś.
twoje włosy pełne kwietniowego słońca
oczy jeszcze bardziej zielone niż wielkanoc
cudne krążki piegów na twarzy i ramionach
pluskają się w ciepłym powietrzu
lubię te twoje wiosenne sukienki
lekkie zwiewne jak płatki bratków
tańczące na twoich udach przy każdym kroku
motyle ledwo upięte do atłasowej skóry
twoje stopy pławią się w stokrotkach
kiedy żeglujemy na piknikowym kocu
śmiejesz się i kwitną pola tulipanów
nagle dotykasz mnie różdżką żółtego mniszka
Dla A.
Poranek w L.
z tego wzgórza widać kawał świata
lasy mieszane Hampshire jak okiem sięgnąć
angielskie dachy tak podobne do siebie
nawet wieżę kościoła pod świętym Piotrem
omszałe kamienie z czasów Wilhelma z Okham
niebo pół pochmurne i ciepły kwietniowy ranek
zapomniałem już tę nockę w pracy
zapomniałem o chowającym się powoli Orionie
zapomniałem o staruszkach prawie zupełnie
zapomniałem o wilgotnej pralni
powietrze pełne wróbli, sikorek i ródzików
senna jutrznia pszczół i mleczarzy
lekko przymknięte oko Boga
brak mi może kościelnego dzwonu w tle
Anglia kwiecień 2011.
Żonkile
powoli zbliża się noc
ciemnieją żonkile na parapecie
jakby nikły na wieki
wtulały się w ciepły granat
może oczekują ich tam bardziej jeszcze
jak w domu z którego wyszły na chwilę
wychylić główki pokazać nam płatki złote
niecierpliwie dąsać się na późny mrok
teraz maluję portret twoich żonkili
na płótnie zupełnie grafitowej ciszy
jakbym nie wierzył w zmartwychwstanie kwiatów
chciał je uwięzić w kamieniu słowa
noc już idzie słyszę jak szepta
błogosławi pełne snu dzbany
usta spokojnie pijące z rzeki Lete
i twoje skronie zanużone w żonkilach
